miércoles, 5 de octubre de 2016

TRADUCCIÓN DE JOSÉ MARÍA ÁLVAREZ AL GRIEGO MODERNO (por Natasa Lambrou)



SOBRE LA FUGACIDAD DEL TIEMPO 
(de Museo de Cera)



«La locura de investigar lo que ocurre más allá de los cielos, al hombre de la edad de oro ni siquiera se le pasaba por la mente»
ERASMO

«—¡Oh! —exclamé fatigado—. Solo quiero reposo, silencio y un buen cigarro»


 EÇA DE QUEIROZ

Para Patricia y Mario Vargas Llosa



Cuando en la limpia noche llenes
tu copa, oh no te abandones
a la melancolía del recuerdo.
Ni pretendas —es inútil— retener el tiempo ido.
Entrega tu memoria a la boca de la ramera,
bebe con alegría y nada esperes,
pues la vida no es más que el tiempo de esa copa.

Σχετικά με το εφήμερο του χρόνου


«Η τρέλα να ερευνήσει τι συμβαίνει πέρα από τα ουράνια, ούτε που του πέρναγε από το μυαλό του ανθρώπου της χρυσής εποχής»
ERASMO

«Ω! Αναφώνησα κουρασμένος. Θέλω μονάχα ξεκούραση, ησυχία και ένα καλό πούρο»

EÇA DE QUEIROZ


Για την Πατρίθια και το Μάριο Βάργας Λιόσα


Όταν στην καθαρή νυχτιά θα γεμίζεις
το ποτήρι σου, Ω! μην αφήνεσαι
στη μελαγχολία της θύμησης.
Μήτε να αποζητάς — είναι μάταιο— να συγκρατήσεις το χρόνο που ’χει φύγει.
Παράδωσε τη μνήμη σου στο στόμα της εταίρας,
πίνε με χαρά και τίποτα να μην περιμένεις,
γιατί η ζωή δεν είναι τίποτα πιότερο απ’ το χρόνο αυτού του ποτηριού.




De Bebiendo al Claro de Luna sobre Ruinas

XIV

La brisa de la noche me pone melancólico
Este olor a mar me lleva
A otras noches de mi niñez en la casa de la playa
Pero si busco a los que amé y me amaron
No hay nadie Y ese silencio de cal viva

XIV

Το αεράκι της νυχτιάς με κάνει να μελαγχολώ
Αυτή η μυρωδιά της θάλασσας με πάει
Σ’ άλλες νύχτες της παιδικής μου ηλικίας στο σπίτι στην παραλία
Μ’ αν ψάξω αυτούς που αγάπησα και με αγάπησαν
Δεν υπάρχει κανείς Κι αυτή η σιγαλιά του ασβέστη

XXIV

Cae la tarde y vuelven
Los pájaros a los árboles
Un piar asombroso cubre el mundo
Mientras la luz nos abandona
Temo molestar a los pájaros

XXIV

Πέφτει η νυχτιά και γυρίζουν
Τα πουλιά στα δέντρα
Ένα καταπληκτικό κελάηδισμα καλύπτει τον κόσμο
Ενώ το φως μας εγκαταλείπει
Φοβάμαι μην ενοχλήσω τα πουλιά

XXIX

El sol se pone
Todo parece de pronto como ido hacia una extraña
Soledad Hasta los pájaros
Han callado
Casi se escucha la ascensión de Venus

XXIX

Ο ήλιος δύει
Όλα ξαφνικά μοιάζουν σα να ’φυγαν προς μια παράξενη
Μοναξιά Μέχρι και τα πουλιά
Έχουν σιγήσει
Σχεδόν ακούγεται η ανάληψη της Αφροδίτης


XXXII

Por la ventana veo la Luna
Y el mar iluminado por ella es un milagro
Que no tendremos tiempo de agradecer
Mi memoria y mi carne recuerdan otras Lunas
De mi vida Idas como esta

XXXII

Απ’ το παραθύρι βλέπω τη Σελήνη
Και η θάλασσα φωτισμένη απ’ αυτή ένα θάμα είναι
Χρόνο για ευχαριστίες δε θα ’χουμε
Η θύμησή μου και η σάρκα μου αναπολούν άλλες Σελήνες
Της ζωής μου Που έχουν φύγει όπως κι αυτή



*Traducción de Natasa Lambrou.



No hay comentarios: